Na ons Bali avontuur weer terug op 'ons' Lombok waar het volgende festival spoedig zou beginnen: Bau Nyale. Tijdens dit festival komen op slechts 3 stranden in heel Indonesië bepaalde zeewormen aan de oppervlakte, genaamd Nyale. Deze zeewormen zitten normaal in het zand of tussen de rotsen en zijn nooit zichtbaar, behalve dus op één ochtend per jaar. Deze zeewormen brengen geluk en des te meer zeewormen er zijn des te beter zal de rijstoogst worden, zo geloven de Sasak (bevolking van Lombok). Zoals beloofd hier de oorsprong van dit festival.

Een aantal eeuwen geleden bestond Lombok uit verschillende koninkrijkjes, waarvan een Eberu heette. De koning van Eberu was zeer geliefd onder de bevolking en zo ook zijn dochter, prinses Mandalike. Mandalike was op een gegeven moment oud genoeg om te trouwen en had veel aanbidders. Zoveel zelfs dat zij niet kon kiezen. Op een gegeven moment heeft haar vader een ultimatum gesteld om een keuze te maken. Mandalike kon geen keuze maken, omdat haar hart bij de bevolking lag en zij er voor iedereen wilde zijn en haar hart niet aan een persoon wilde geven. Mandalike is de zee ingelopen en vanaf dan zijn er twee versies:

• 1. De haren van Mandalike komen elk jaar tijdens Nyale terug in de vorm van de zeewormen
• 2. Het lichaam van Mandalike veranderde in zeewormen en komen alleen tijdens Nyale tevoorschijn om aan te tonen dat Mandalike er nog steeds voor de bevolking is.

Welke versie het dan ook is, het is een zeer bijzonder verschijnsel waar duizenden mensen op afkomen. En die komen allemaal over het paadje langs ons resortje, omdat het belangrijkste Nyale strand (Seger Beach) een paar kilometer verderop ligt. Het festival begint met zgn. stickfighting waarbij de mannen elkaar met stokken bevechten. Dan is er een parade waarbij Mandalike (miss Kuta Lombok) op een troon wordt gedragen door zes mannen naar het strand van Nyale. Deze parade is erg lang en alle mensen zijn prachtig gekleed en maken traditionele muziek met fluiten en trommels. Deze parade kwam dus ook langs ons resortje. Op het strand zijn er optredens en rond een uur of 22.00uur gaan groepjes jongeren poëtische liedjes zingen met een romantische lading. De Sasak zijn conservatieve moslims, maar eens per jaar knijpen de ouders een oogje dicht en mogen jongens en meisjes elkaar zien en 'versieren'. Ondertussen trekt de zee zich dan honderden meters terug en rond een uur of drie komen de Nyale wormen tevoorschijn. Met allerlei zelfgefabriceerde schepnetjes, emmertjes, kledingstukken, pannetjes etc zijn hele families uren intensief bezig om de Nyale wormen te vangen. Deze zijn er in vier kleuren en in allerlei lengtes tot wel 30cm. En heel veel blije kreten als er weer wat gevangen is. Prachtige bijkomstigheid is de zonsopkomst waarna je opeens iedereen kunt zien. Het valt moeilijk uit te leggen wat hier zo bijzonder aan is, maar Martin was tot tranen toe geroerd. De pure blijdschap van de mensen omdat ze Nyale hebben gevangen in combinatie met een spectaculaire zonsopkomst maakt Nyale onvergetelijk. Daarbij is Nyale een feest voor de bevolking en zijn er nagenoeg geen blanke toeristen. Dat maakt dat je wel heel erg midden in het leven van de bevolking komt, wat we door samen te werken met de staff van Royal Spa natuurlijk al enigszins beleefden en we als een enorm voorrecht beschouwen.

Na Nyale komt Kuta bij van de massa. Zo is er niks, zo wordt je overspoeld en zo is er weer niks. De toeristen druppelen binnen en Royal is gemiddeld voor zo'n 70% bezet. Er zijn plannen met Royal waarmee Indah druk bezig is met een investeerder om deze te realiseren. Uit deze plannen blijkt dat Royal in haar huidige vorm zal verdwijnen en iets anders voor in de plaats zal komen. Ook de investeringen in Royal zijn op een laag pitje gezet, ook al kan het nog een aantal jaar duren voordat alles doorgaat (zoals alles hier jaren duurt!). Achter Royal is een nieuwe bar gekomen, die ook weer iets van de electriciteitcapaciteit in beslag neemt, waardoor bij ons de koelkasten het helemaal niet meer doen en we alleen met de generator nog voldoende stroom krijgen voor alle lampen. We werden hier een beetje hopeloos van, ook omdat de staff zich een beetje in de steek gelaten voelt en het op aftakeling lijkt, terwijl het zoveel meer verdient. En dan nadert ook nog het moment van onze laatste dagen in Royal. We hebben een afscheidsdiner gegeven in een warung in Kuta voor de hele staff. Ook nu weer de opgewonden sfeer van iedereen die zich hierop verheugt. Geweldig om mee te maken! Het diner (nasi) was ook fantastisch en natuurlijk hebben we veel foto's gemaakt. De volgende ochtend om 9.00uur (gisteren) werden we opgehaald om naar Senggigi te gaan. Ik krijg nog steeds een brok in mn keel als ik hieraan denk. Drie maanden gaan je niet in de koude kleren zitten en de ontreddering in het gezicht van een aantal mensen was dan ook erg moeilijk om te zien.

In Senggigi hadden we eens een ander resort dan Qunci geboekt, gewoon om eens te vergelijken. Het resort heet Puri Mas en hebben we tot op de grond afgekraakt (dat luchtte heerlijk op trouwens!) en alsnog Qunci geboekt (de buren). Met een smoes zijn we vanochtend uitgecheckt en heeft de chauffeur van Indah (Eka) ons naar Qunci gebracht. Hier nog een paar dagen bijkleuren en dan vliegen we donderdagmiddag naar Jakarta waar we Susan, Indah en Claudy nog zullen zien. Gisteravond hebben we nog met Indah en Claudy gegeten en erg goed bijgepraat. Zij komen tussen april en juni naar ons toe en dan weten wij hopelijk ook waar de balans heenwijst.

Net als Nederland heeft ook Indonesië haar voors en tegens. Tuurlijk het is een droombestemming en een sprookje, maar de realiteit is soms anders en dan mis je Nederland behoorlijk. Maar het gewone leven in Nederland weer induiken geeft ook gemixte gevoelens. En zo zitten we hier nu te mijmeren en zijn we om twee dingen heel blij:

• 1. het uitzicht hier
• 2. iedereen weer gauw terugzien

(in willekeurige volgorde)