Er gebeurt hier heel veel en heel weinig tegelijk. Heel weinig in de zin van gasten. Het laagseizoen is aangebroken en dat betekent dat we soms helemaal leegstaan (geen gasten dus). Gelukkig komen er af en toe nog wat mensen voor massage, Royal heeft echt de beste spa in town, dus komt er evengoed wat omzet binnen. Het is regentijd en de buien zijn echt heftig. We hebben bamboe schermen laten maken die we naar beneden kunnen rollen wanneer zo’n bui zich aandient. Was erg nodig, want het restaurant stond een aantal keer helemaal blank. Soms regent het de hele dag door, zodat we het eelt op onze ellebogen en kin krijgen. Maar dit wilden we, ervaren, ook in minder drukke tijden, hoe we ons erdoorheen slepen. We hebben het restaurant inmiddels ook aardig gepimpt; er is nu een lounge hoek en een bank bij de receptie waar gasten kunnen wachten, ook als ze voor massage komen. Gordijnen? Nee, die nog niet.

De staff is inmiddels aan ons gewend geraakt, worden echte maatjes en noemen ons consequent “Boss”. Ze nemen ons erg serieus en dat resulteert in een schone keuken, soms zo schoon en opgeruimd dat ik alles kwijt ben omdat ze alles opstapelen en weer een nieuwe plek hebben gegeven. De kaarsen zijn vervangen door glazen water waarop olie wordt gegoten met een pit die we aansteken. Die glazen worden na een paar dagen echter stillevens, waar Martin gebiologeerd naar kan kijken, maar levenloze sprinkhanen, mieren, kevers, spinnen en andere creaties hoef ik niet in beeld als ik zit te eten, dus probeer ik de staff te leren dat ze water en olie vervangen, óók als het glaasje nog niet helemaal vol zit met beesten. Het restaurant ziet er verder spik en span uit, de hele dag door, en dat is toch wel een verdienste vind ik zelf. Beloning volgt, want we gaan een Engelse lerares of leraar uitnodigen voor de staff. Ze willen dolgraag Engels leren (in ieder geval een aantal) en dat is geen overbodige luxe. Er is er nu maar 1 die Engels spreekt (Kadar) en die werkt dus echt altijd. Een keer hebben we hem dronken aangetroffen, toen is Martin behoorlijk uit zijn slof geschoten. Hebben besloten dit niet aan Indah te vertellen, omdat er een enorme inzet tegenover staat. Wat we wel hebben verteld is dat een aantal mensen echt heel lui is en hun collega’s totaal niet helpen, te laat komen en hele dagen slapen, vrij nemen wanneer het ze uitkomt, etc.. Hebben eerst een gesprek gehad met Pak Hadji, de oom van Indah die regelmatig contact houdt met Indah. Bij hem hebben we ons ongenoegen geuit over deze mensen. Hij voelde zich verantwoordelijk, maar ook heel ongemakkelijk. Waarschijnlijk zijn we erg direct geweest met ons commentaar en wist hij niet goed wat hij ermee aan moest. Was wel aandoenlijk om te zien. Indah reageerde echter nuchter en zei dat wij moesten doen wat wij nodig achten. Omdat Kadar als tolk optrad tijdens het gesprek met Pak Hadji werd het probleem eigenlijk vanzelf opgelost. De betreffende mensen zijn opeens aan het werk en helpen hun collega’s. Ik denk dat Kadar onze opmerkingen heeft doorgebriefed…

Heel veel gebeurt er in het hoofd. Heel veel tijd om na te denken en op rustige regendagen ook te balen. Dan begint ook het gebrek aan een beetje comfort op te spelen. In onze kamer hebben we alleen zout water, waar we ons de eerste weken mee gedouched hebben. In de gastenbungalows is wel zoet water, maar moeten we, net als op de camping, met toilettas over het veld naartoe lopen en een badkamer in beslag nemen. De was stinkt als het net gewassen is en we hebben een vloer in onze hut waar we zwarte voeten van krijgen. Op een gegeven moment ruik je jezelf en dat is niet Robijn fleur en fijn.

Martin is een aantal dagen naar Gili Trawangan geweest om te duiken. Dit eiland ligt op 2,5 uur rijden en een half uur met de boot van Kuta. Ik bleef achter want boten en duiken is helemaal niks voor mij. Bovendien kon de staff nog niet alle gerechten koken dus had ik een mooi excuus ;). Paar dagen alleen op het resort doorgebracht dus en ook alleen maar regen gehad. Dat was echt niet fijn. Gelukkig miste Martin mij ook op Gili T, maar kwam terug met verhalen over warme douches, rondslenteren over het strand en langs winkeltjes, Indiaas eten en sushi en hij rook ook heel lekker toen hij terugkwam. De week erna zijn we naar Mataram gegaan om onze visum te verlengen. Dit zat al in de planning dus we blijven niet, wat veel mensen dachten, langer weg. Ben meteen de McDonalds ingerend en een Big Mac genomen. Volgende dag ziek. Ben dus al zo verwilderd dat mijn lichaam een Big Mac afstoot. Twee dagen bij Indah in huis overnacht en visum geregeld. Gelukkig was ik na een dag weer beter en het visum verlengen, wat normaal 3 dagen zou duren, we werden eerst van loket naar loket gesleept, was opeens binnen twee dagen geregeld. De mensen van het immigratie bureau kwamen er namelijk achter dat Indah in het parlement zit. Toen dat achter de rug was hebben we besloten om een paar dagen vakantie te nemen.

En dat is nu. We hebben een paar nachten geboekt in het luxe resort naast ons resortje, het Novotel Resort. Zijn we al een paar keer eerder geweest en is ook de plek waar we Indah tien jaar geleden hebben ontmoet, toen zij hier nog als accountant werkte. Als eerste een warme douche genomen, heb echt even verbaasd naar de douchekop gekeken (maar niet in het doucheputje, hahaha!). Hebben hier ook een snelle internet verbinding en komen echt even bij. Wel missen we ons resortje, maar Martin is vandaag even langsgereden en alles gaat daar goed. Morgen zitten we zelfs helemaal vol, ook de tidak tidur kamers. Iemand heeft alles afgehuurd en gaat een strandfeest houden. Is een Indonesiër dus de staff zal zich prima redden. Morgen komen ook Indah en Claudy, samen met een klant van Claudy uit Jakarta. Business as usual. Wij nemen hier een cocktail, want het is happy hour en zometeen worden we opgehaald door het entertainment team voor aquarobics in the lower pool… (geintje).

Cheers!