De dagen vliegen hier voorbij. Oudejaarsavond lijkt alweer weken achter ons te liggen, maar het is slechts een paar dagen geleden. Indah en Claudy zijn overdag naar ons toegekomen, samen met Susan, die we in Jakarta hadden uitgenodigd om Oud & Nieuw met ons te vieren. Indah en Susan waren vroeger de beste vriendinnen, en zo hebben we ze tien jaar geleden ook ontmoet. Echter tijdens de bruiloft van Indah zou Susan zingen (zij was toen zangeres), maar omdat ze toen een vriendje had die de massale bruiloft met 7000 man niet meer trok en naar huis wilde, is ze met hem meegegaan en heeft niet gezongen. Indah is hierdoor erg boos op Susan geweest en ze hebben jarenlang geen contact gehad.Toen we haar in Jakarta ontmoetten hebben we een reünie geregeld en is sindsdien de vriendschap weer gesloten! Onze goede daad voor 2012 ook meteen in de pocket.

Oudejaarsavond was erg relaxed, maar ja, wat is dat niet hier?? We hadden een bbq georganiseerd en een aantal gasten hebben hier samen met ons van genoten. We wilden eigenlijk alles op het strand doen, maar dan hadden we ook de generator, die ons van stroom zou voorzien, moeten meeslepen en het halve restaurant moeten verhuizen. Dit bleek iets complexer te zijn dan gedacht dus hebben we de bbq gewoon in het restaurant gehouden, met zelfgemaakte fakkels en een lekker muziekje op de achtergrond. Het strand is op 25 meter afstand dus om 23.45uur naar het strand gegaan om de Thaise geluksballon, die ik had meegenomen uit NL (dank zusje!), op te laten. Het is hier gebruikelijk om feestmutsen op te zetten en met een soort vuvuncela (ik weet niet hoe je het schrijft, maar we hebben ze gehoord tijdens het WK in Zuid-Afrika) te toeteren. Uiteraard hadden we Indah wel gevraagd champie te halen uit Sengiggi (blijkbaar de enige plek op Lombok waar ze dit verkopen) en konden we evengoed knallen! Het was supergezellig en ook met de staff hebben we erg veel lol gehad. Die waren op een gegeven moment zo uitgelaten dat ze bier uit de koelkast pakten, terwijl wij dachten dat ze de koelkast juist aan het bijvullen waren. Not! Best gewaagd met de baas (Indah) die toekijkt... Ze kregen dus een behoorlijke waarschuwing dat dit niet de bedoeling was en een voor een kwamen ze daarna aan ons excuses aanbieden.

We zijn dus het resortje aan het runnen en terwijl de verbouwing van de nieuwe huisjes op zijn einde loopt hebben we daar weinig onkosten meer aan en kunnen we die huisjes ook verhuren. Het restaurant is ook geopend en ik blijf verbaasd dat elke gast weer enorm enthousiast is over het eten. De nieuwe huisjes verhuren gaat ook goed, maar wel voor een ander publiek dan we dachten. Dit publiek bestaat namelijk uit locals die een kamer voor een paar uurtjes huren. We noemen deze huisjes dan ook de ' tidak tidur' huisjes, oftewel de 'niet slapen' huisjes. Waarschijnlijk wonen ze met hele families in een klein huisje zonder privacy, die onze nieuwe huisjes met de nieuwe matrassen dan ook erg aanlokkelijk vinden en zo sneaken de gasten de kamer in en een tijdje later weer uit. Alhoewel de mensen behoorlijk religieus moslim zijn, moet iedereen erom lachen, zeker toen we tidak tidur introduceerden als naam. Een voordeel, er wordt niet onderhandeld over de prijs en we rekenen gewoon het volle pond. We blijven Nederlanders tenslotte.

Het runnen van het resortje gaat boven verwachting goed. Vandaag zei een gast dat we hier echt horen. Ik weet niet of dit was omdat ik met mijn voeten omhoog tegen de muur op de bank hing met een boek en een biertje. We hebben vorige week een staff meeting gehouden en verteld dat het hier geen kleuterschool is, maar een bedrijf waar iedereen van moet eten. Daarom hebben we iedereen om medewerking gevraagd en verantwoordelijkheid te nemen om het resortje goed te runnen. Het ontbijt deed de staff al zelf, maar de keuken daarna opruimen en het restaurant weer toonbaar maken hoorden hier niet bij. We hebben de taken verdeeld en vanaf toen is het echt goed gaan lopen. Iedereen veegt, boent, vult koelkasten bij en om 11.00 uur ziet het er spik en span uit. De lunch bestaat uit verschillende tosti's en na het voordoen zei iedereen, Simple!! Dat is het natuurlijk ook, maar omdat op de kaart geen nasi, saté en noedels staan, is iedereen er een beetje bang voor. Dit geldt ook voor de dinerkaart, waar alleen maar een paar pasta's opstaan. We hebben voor de staff pasta gemaakt en voor iedereen was het de eerste keer dat ze pasta aten. Alhoewel de bordjes leeggingen vond iedereen het maar raar eten en ook mijn hulp in de keuken, die straks zelfstandig de maaltijden moet bereiden, wil niks meer proeven. Pain in stomach zeggen ze dan. Gelukkig hebben de gasten hier geen last van en wordt het restaurant elke dag drukker, ook met mensen van buiten ons resortje. We krijgen het idee dat de gasten het fijn vinden dat hun resort wordt gerund door westerlingen. Vooral dat het zo schoon is krijgen we vaak te horen en we hebben westerse muziek opstaan in plaats van de lokale muziek wat een kruising is tussen bollywood muziek en arabische klanken.

Ook hebben we een klein katje geadopteerd wat heel zielig liep rond te miauwen en we telkens uit de prullenbak van de keuken moesten halen. We hebben kattenvoer gekocht, tot grote verbazing van de staff, die 1. Niet wist dat er kattenvoer bestond en 2. Niet begeep dat we 20.000 rupees (E1,50) uitgeven voor de kat. Het katje heeft inmiddels een volle buik en knort de hele tijd achter ons aan. In het begin begreep ze niet dat het schoteltje met eten haar eten was, maar inmiddels als we met het schoteltje aan komen lopen snapt ze het heel goed! Dieren worden hier wreed behandeld en we hebben de staff dan ook opgevoed om aardig te zijn voor onze kat en niet weg te schoppen of mee te gooien. Er was ook een ander katje die mee at, maar die bleef miauwen en ook als er gasten in het restaurant waren heel klagelijk bleef doorzeuren. Martin was hier op een gegeven moment zo klaar mee dat ie de kat in een doos heeft gestopt , op de brommer is gestapt en de kat aan de andere kant van het dorp heeft losgelaten. Tot nu toe niet meer gezien/gehoord... Martin heeft ook voor het eerst gedoken in de buurt. Door de regentijd is de zee behoorlijk onrustig en is ook de stroming erg hard. Het duiken was dus wel bevallen, zeker omdat het alweer twee jaar geleden was dat hij voor het laatst had gedoken, maar de volgende keer gaat hij bij de gili eilanden duiken, op ongeveer 1,5 uur rijden van ons en daarna drie kwartier met de boot.

We vullen onze dagen dus met uitchecken van gasten en inchecken van nieuwe gasten. Bijhouden wat er allemaal uit de koelkast wordt gepakt aan drinken, inkopen doen voor de keuken, op het heetst van de dag (tussen 12.00 en 15.00uur) luieren, de staff aansturen om terrein schoon te houden, gasten te woord staan, controleren of de kamers zijn schoongemaakt, 's avonds koken en als er geen gasten zijn gaan we zelf uit eten. En zo vliegt de tijd hier dus. Heel vaak moet je ook wachten, alles gebeurt namelijk morgen (besok, inshallah) en anders volgende week of volgende maand. Misschien betekent overigens nee. We wachten nog op gordijnen voor het restaurant (weet je nog, van die stof die we drie weken geleden hadden gekocht), wifi aansluiting (wordt geregeld door een vriend van een vriend van een van de staff, dusss), visitekaartjes van Royal (zouden écht vanavond komen, tuurlijk). We verbazen ons niet meer over het tempo en maken ons zeker niet meer boos hierover. We halen net als de rest onze schouders op en zeggen panas! (warm he!) .

We wensen iedereen een heel gezond en mooi 2012 toe!!