Alweer bijna drie weken zijn we in Indonesië, maar het lijkt al maanden! Hoogste tijd voor een update van onze avonturen.

Het drukke leven van onze vrienden ging gewoon verder. Claudy vloog weer naar Jakarta en Indah (we hebben inmiddels begrepen dat zij afgevaardigde is van de provincie in het parlement) ging van vergadering naar vergadering. Maar ondertussen werd er achter de schermen ook veel geregeld voor ons vertrek naar Kuta.

Het resortje waar we heengaan heet Royal Spa & Bungalows en is eigendom van Indah. Zij heeft dit geopend in mei 2011 en naar wat wij hebben begrepen zijn de manager en de kok per september/oktober door een ander resort overgenomen en zit Royal dus zonder. Wat vervelend nou, net nu wij er zijn...;-). De 9 bungalowtjes zijn klein maar erg compleet en vooral schoon. Bovendien zijn ze gebouwd in traditionele Sasak stijl, de lokale stijl met daken van riet en muren van gevlochten riet. De bungalows hebben bovendien mooie paneeldeurtjes en een buitendouche (het water komt uit een bamboe steel). De nieuwe bungalows in aanbouw (nog steeds...) zijn wel van steen en zouden eigenlijk voorzien worden van airco. Echter is de beschikbare electra niet voldoende aanwezig waardoor Indah heeft besloten ook deze met een ventilator te verhuren. Alhoewel de nieuwe bungalows dicht zijn en van steen, vind ik de oude bungalowtjes mooier. Maar ik denk dat een keuze optie voor de gasten niet verkeerd is.

Het restaurant is nu nog gesloten en Indah wil heel graag dat het weer geopend wordt. Deze taak zou ik (Robert) oppakken. Dus zijn we naar Kuta gegaan om te kijken wat er allemaal nodig was om het restaurant weer te openen. Voor Martin was het de tweede keer dat hij Royal zag en was nu een stuk positiever over het geheel. De keuken was op zich opgeruimd, maar heel smerig. De staff maakt hier nog wel ontbijt voor de gasten en bereiden er ook hun eigen eten, maar schoonmaken kunnen ze niet. Alles was vettig en overal zaten vieze vliegen en andere beessies (heb er geen ander woord voor...) . De koelkasten en vriezer waren ranzig en bij elk potje, zakje of schaaltje wat ik oppakte om te vragen wat erin zat werden de schouders opgehaald. Lijst gemaakt van alles wat ik miste en ook met Indah de aankleding van het restaurant besproken (gordijnen, tafelkleedjes, kaarsje op tafel, etc.). Terug in Mataram alles ingekocht en ook inkopen gedaan voor de nieuwe bungalows die op dat moment op het punt stonden om opgeleverd te worden. We hebben bedden gekocht, matrassen, kledingkasten, dweilen, allesreinigers, borstels, gordijnstof, stof voor tafelkleden, bij de pottenbakker schotels gekocht voor kaarsjes, etc, etc.. Alles op z'n Indonesisch, dus een hoop gepingel en Indah ondertussen druk bellen met haar mobieltje om haar ongenoegen over de prijs tegen wie dan ook te uiten, waarbij de verkoper ook druk ging bellen, zogenaamd met de baas om te kijken of er iets van de prijs afkon. Je bent zo drie uur verder per aankoop. Het duurde dus dagen voordat we alles hadden, en dat allemaal tussen de vergaderingen van Indah door. Dinsdag was het dan eindelijk zover, koffers gepakt en op naar Kuta!

Kuta is een dorpje aan zee in het zuiden van Lombok en heeft een heel relaxte atmosfeer met een behoorlijk aantal guest houses, resortjes, winkeltjes en inmiddels ook twee pinautomaten. Toen we hier tien jaar geleden waren, waren er alleen wat guest houses en verder helemaal niets, dus er is sindsdien veel ontwikkeld en naar verwachting gaat er nog veel meer gebeuren met de nieuwe luchthaven op 20 minuten rijden (welke overigens door de lokale bevolking als attractie wordt gezien, hele gezinnen gaan met tassen vol eten naar de luchthaven en eten op de grond in de vertrek/aankomsthal. Als er een vliegtuig land of stijgt staan ze allemaal op om te kijken en gaan daarna weer verder. Gezellig toch!?). De bezoekers van Kuta bestaan over het algemeen uit surfers, hippies en stelletjes die, net als wij 10 jaar geleden, basic en low-budget reizen. Er is ook een aantal chique resorts waar met name Koreanen komen, elke dag zien we bussen vol Koreanen voorbij rijden. Publiek is dus erg laid back en overdag is het rustig. Hier moet met name ik aan wennen, werken betekent voor mij rennen en vliegen. Maar dat kan hier niet, en dat hoeft hier ook niet. Martin staat al heel lang al in de stand-by modus en lacht zich dus rot om mijn opvliegingen.

Aangekomen in Royal hebben we een staff meeting gehouden en werden we door Indah aan de staff voorgesteld als vrienden uit Holland, die ten eerste gewoon te gast zijn in Royal, maar tegelijkertijd Indah de komende maanden helpen om Royal te runnen en de staff te trainen. Ook werden de plannen voor het restaurant verteld en heeft iedereen zich ook aan ons voorgesteld. Wonder boven wonder zaten alle 14 namen er binnen een dag in en werden ook de functies duidelijk. Wat nog meer duidelijk werd is dat er zonder aanwijzingen helemaal niets gebeurt. Maar dan ook helemaal niets. Ze gaan slapen. Het lijkt een beetje op het spelletje 'de Sims', waarbij je continue poppetjes een taak moet geven. Taak 1: keuken schoonmaken. Ik heb een emmer gevuld met heet water en ben begonnen met de keuken boenen. 5 man keken met grote belangstelling toe, allemaal in dezelfde keuken, die 2x3 meter is... en 35 graden. Eentje nam opeens het initiatief en pakte ook een dweil en ging de afwasplek boenen. Die heb ik meteen gebombardeerd tot mijn assistent en ga ik opleiden mijn kookwerkzaamheden (ja, ik ben tenslotte geen kok...) over te nemen. Het menu bestaat voor de lunch uit tosti's en diner uit pasta's. Heel simpel, maar wel lekker! We hebben nu eenmaal geen culinair publiek en ik ben zelf ook nog net geen Jonny de Boer. De koelkast stond vol met producten van de vorige kok. Heb alles weggegooid. Wist ten eerste niet wat het was en ten tweede niet hoe lang het er al instond. Indah heeft vroeger bij het Novotel gewerkt, een resort hier iets verderop (waar de Koreanen heengaan) en kende de leverancier van de keuken daar, dat was erg handig! Er zit hier wel een supermarkt, maar dit is geen AH, en zelfs de Plus is nog iets beter. Ook de koelkasten laten schoonmaken ( ik had inmiddels het principe van taken geven door) en het restaurant laten aanvegen en het schoon houden van de keuken.

Martin heeft ondertussen de financiën op zich genomen (onze rolverdeling was snel bepaald zoals jullie begrijpen ;)). Financiën in Indonesië is ook een verhaal apart. Er wordt wat onhandig gedaan over geld, maar iedereen is er wel mee bezig. De gemiddelde staff medewerker heeft een paar jaar op school gezeten en kan dus nauwelijks rekenen. Bij Martin worden de inkoopbonnen ingeleverd en Martin geeft geld. Degene met het geld is dan ook de baas. Martin is dus de baas en Indah is de Big Boss. Wat we heel bijzonder vinden is dat we volledige zeggenschap krijgen van Indah en zij compleetmet onze keuzes meegaat. Alles kan.

Gordijnen en tafelkleden heeft Indah door haar moeder laten maken en werden donderdag aangeleverd. Ondanks de high society zijn de tafelkleden toch niet allemaal even recht en gelijk, maar ja, het vrolijkt de boel in ieder geval enorm op. Martin heeft de bakjes gevuld met zand en koraal van het strand met een kaarsje in het midden. De staff vond het geweldig! We beginnen nu ook goed op te schieten met de staff. Mensen komen langzaam uit hun schulp en sommigen zijn knettergek. We leren natuurlijk allemaal idiote woorden en behalve Indonesisch is de staff ervan overtuigd dat we ook Sasak moeten leren, de lokale taal. Wij leren ze ondertussen Engels, te beginnen met de letter F. Die kunnen ze namelijk moeilijk uitspreken en spreken ze uit als P. Food wordt dus Pood wat weliswaar heel lachwekkend is, maar toch ook onduidelijk. Wel hebben we soms nog wat communicatieproblemen. Ik wilde namelijk een kookwekker hebben en Pak Hadji (dat is de oom van Indah die ons helpt en de staff van de verbouwing aanstuurt) zou naar Mataram gaan om wat in te kopen. Hij kwam terug met een electrische oven... We hebben er grote lol om gehad samen met de hele staff. Al wist volgens mij de helft niet wat de grap was, hahaha!

Inmiddels hebben we alle ingrediënten voor het menu binnen en kunnen we van start. Paar gerechten al voorgeproefd en het smaakt best goed al zeg ik het zelf! Ondanks dat het bijna Kerst is hebben we niet zoveel huisjes bezet, maar toch lopen de financiën best goed door. Indah en Claudy zijn inmiddels naar Jakarta vertrokken om Kerst te vieren in het Four Seasons Hotel en wij zitten hier ondertussen heerlijk alles uit te vinden. We wensen jullie allemaal hele warme Kerstdagen toe en we denken aan jullie!