Teruggekeerd in ons resortje waren we erg geschrokken wat we daar aantroffen. Op zaterdagavond waren alle kamers geboekt door een Honda garage in Indonesië die een personeelsfeest op het strand wilde houden. Door de hevige regenbuien hebben ze echter het feestje gevierd op het terrein van het resort, met als gevolg een enorme ravage. Bergen plastic, schillen, pitten, peuken, botjes, kluiven en andere niet definiëerbare restanten lagen over het hele terrein verspreid. De staff zat er ook een beetje verslagen bij, want ze hadden bijna niet geslapen 's nachts. We voelden ons wel een beetje schuldig, maar hadden vantevoren gevraagd of ze het aankonden, temeer omdat het locals waren en deze toch alleen maar contact zoeken met de staff. Dit was geen probleem. Maar een grote zooi tot gevolg. Misschien had de staff plastic zakken moeten uitdelen en iedereen opdracht geven restanten hierin te doen zeiden we tegen elkaar. Maar dit was niet gebeurd dus hebben we onze stomerijzakken die we hadden meegenomen uit Mataram (die over de kleding hangen als je ze terug krijgt) gepakt en als vuilniszak gebruikt en zijn begonnen met opruimen. Soms was het te ranzig om aan te raken en moest ook geregeld even stoppen om adem te halen. Wel begon de hele staff meteen mee te helpen en binnen een uur was alles bij onze eigen vuilverbrandingsinstallatie (VVI) beland. Dat wil zeggen een grote Duitse kuil in de hoek van het terrein waar alles in brand wordt gestoken. Zo wordt trouwens alle vuilnis op Lombok verwerkt en zie je meestal rond een uur of vijf 's middags overal rookpluimen tevoorschijn komen van de VVI's in het dorp. Martin zat er daarna alweer helemaal doorheen en toen ook de electra weer uitviel en er geen benzine was gehaald voor de generator was het klaar. We zijn naar een internet café gegaan en een reis naar Bali geboekt voor 10 dagen. De staff had waarschijnlijk wel door dat we er een beetje doorheen zaten en begon spontaan weer van alles te boenen. Met het ticket op zak zijn we nog een week in Kuta gebleven en gelukkig kwamen er behoorlijk veel gasten inchecken, ondanks het laagseizoen.

Indah heeft ondertussen contact gezocht met een plaatselijk restaurant wat erg goed loopt. Zij kent de eigenaar nog van haar tijd in het Novotel. Hij was daar chefkok en is twee jaar geleden voor zichzelf begonnen en erg geïnteresseerd om in ons restaurant een tweede vestiging te openen. Hij was heel enthousiast toen hij de schone keuken zag en het grote terrein waar ook veel mogelijkheden waren voor romantische diners. Echter toen zijn plannen bekend werden heeft hij dreigmailtjes ontvangen waardoor hij bang is geworden en de plannen nu niet doorgaan. Erg jammer, maar dat is ook het leven hier, veel afgunst onderling. Wel gaat hij Indah helpen om een nieuwe kok op te leiden en het restaurant voort te zetten. De staff kan helaas nog niet zelfstandig de pasta's doorzetten, temeer omdat ze het niet lusten en proeven is toch wel een vereiste om de kwaliteit te waarborgen. Door alle stroomuitvallen is bovendien al het vlees in de vriezers bedorven en kunnen we vers groente en fruit niet langer dan twee dagen bewaren. Het is daarom moeilijk om de hele kaart voortdurend op voorraad te houden. Het schijnt dat in maart een nieuwe electriciteitscentrale wordt geopend op Lombok, iets wat ook al jaren in de planning ligt. Zelfs Indah weet niet zeker of het wel gaat gebeuren. De blackouts treffen niet alleen Kuta, maar heel Lombok, ook de hoofdstad Mataram en zijn een doorn in het oog van de mensen op Lombok, die er overigens wel gelaten mee omgaan.

Na een week dus onze reis naar Bali. Het afscheid met de staff was ontroerend, iedereen wenste ons goede reis en stond ons tot we uit zicht waren uit te zwaaien. Een aantal vond het echt niet leuk dat we weggingen, hebben ze op het hart gedrukt dat we maar 10 dagen weg zouden blijven en daarna weer zouden terugkomen. Zaten toch wel met brok in de keel in de auto. Dat wordt nog wat eind februari. De reis naar Bali wil zeggen: 20 minuten rijden, half uur wachten, 15 minuten vliegen, drie kwartier rijden. Binnen 1,5 uur van deur tot deur in een compleet andere wereld. Goodbye plaggenhut met je stroomuitvallen, hello beschaving! En dat voor 40 euro met zn tweeën. Zo afgelegen zitten we dus helemaal niet. We wisten dat het kon, maar dit meemaken was toch wel een eye opener. Gek genoeg mistten we allebei Lombok meteen toen we aankwamen op Bali... Het leek wel of de boel hier ontploft was, zo'n ontzettende drukte. Aangekomen in Seminyak ingecheckt in het hotel wat we geboekt hadden. We zagen bij de receptie al meteen de borden Neckermann en de Jong Intra vakanties en ja hoor, het bijbehorende publiek ook (met alle respect voor alle tante Corries en ome Pieten). Het gevoel op Bali is dubbel, heerlijk allerlei winkels om je heen en warme douches, internet, stroom, parfumgeuren en ontzettend veel keuze aan restaurants. Maar het tropisch eiland gevoel is acuut verdwenen. Is het dan nooit goed? Nee.

Besloten om na een paar dagen naar Ubud te gaan, een dorpje waar we al eerder zijn geweest, ook samen met Maaike en Micha en dus veel herinneringen bovenbrengt. Ook Ubud is verviervoudigd in grootte en drukte, zeker na het boek maar vooral de film Eat, Pray, Love met Julia Roberts. Bezoekers van Ubud doen nu ook een beetje denken aan het Oerol publiek, veel opgeschoten dames van 40+ met al of geen reddeloze mannen achter zich aan kuierend. Ubud is wel de plek voor Yoga en meditatie en dat heb ik dus gedaan. Ik dacht tussen de mensen met fruitvliegjes rond hun haar te zitten, maar dit viel alles mee, op een enkele geitenwollensok met Waterlooplein outfit na. Ik ook in mn beste yoga outfit heen en de volgende dag enorme spierpijn en de confrontatie met een conditie van een pakje sigaretten per dag van $1,50. Martin is niet zo van yoga en meditatie en heeft een scooter gehuurd en finaal verdwaald in Denpasar, de hoofdstad van Bali. Hij belde me midden in een warrior stand op voor hulp, maar heeft het gelukkig terug gered.

Ook hoorden we van een opkomend festival op Bali, Galungan. Er zijn twee heel belangrijke festivals op Bali:

De eerste is Nyepi en houdt in dat de Balinezen geloven dat de boze geesten op een bepaalde dag (meestal in april of mei) over hun land trekken. Alle Balinezen gaan deze dag binnen zitten met de deuren dicht en de lichten uit en mag er alleen worden gefluisterd. Ook van de toeristen wordt verwacht hetzelfde te doen. Alles is gesloten en de Balinezen geloven dat op deze manier de boze geesten denken dat dit eiland verlaten is en dus verder trekken. Het andere belangrijke festival, wat wij nu meemaken, is Galungan. In de Lonely Planet gids staat dat dit festival wordt gehouden omdat de Balinezen geloven dat hun overleden voorouders terugkeren naar hun geboorteplek. Tijdens deze terugkomst zijn alle Balinezen op hun best gekleed om ze te ontvangen, ook het personeel in de hotels. Er staan langs de kant van de weg, voor iedere poort die toegang geeft tot een complex waar een hele familie woont, een paal met een slinger die over de weg heenhangt (dit symboliseert het leven wat fier omhoog gaat, tot er een moment van nederigheid en respect plaatsvindt, het neerhangen). De voorouders moeten natuurlijk ook geëntertaind worden en dus zijn er overal kleine parades met drakendansen en een hoop muziek (bellen, gamelans, trommels). De Goden worden ook bedankt en heel Bali zit op de scooter op weg naar een tempel of meerdere tempels om te offeren. Na anderhalve dag worden de voorouders met rust gelaten, maar na tien dagen, als ze weer vertrekken, worden ze uitbundig uitgewuifd en de Goden weer bedankt. Dit gebeurt op 11 februari. Het is prachtig om al die mooie kleding en parades te zien. Overal vrouwen met manden op het hoofd vol met fruit, rijst, wierook en bloemen om te offeren. En dat natuurlijk naast de dagelijkse rituelen van het offeren waarbij kleine mandjes met rijst, bloemen en wierook op straat worden gezet, voor elke deur staat er wel een of meerdere.

Verwarrend is dat we van een Balinees zelf hebben gehoord dat Galungan de overwinning van het goede op het kwade betekent en dat de draken symbool staan voor het verjagen van het kwaad en het vieren van het goede en de palen langs de weg de draken voorstellen, compleet met schubben. Af en toe krijg ik de indruk dat ze het zelf ook niet zo goed weten, de kalender staat namelijk vol met rituelen en heeft elke dag wel weer een andere betekenis (wanneer je de fundering van je huis moet leggen, wanneer je kinderen moet verwekken, wanneer je een eigen zaak moet beginnen, etc..). En dan zijn er nog alle Goden, Brahman, Vishnu, etc. met allemaal hun eigen wapens en dieren (Ganesh, Garuda, etc.). Erg ingewikkeld allemaal lijkt me, maar het mooie is dat we dit aan de buitenkant allemaal mogen bewonderen en de rituelen tussen alle toeristische drukte onverstoord doorgaan. Morgen gaan we weer terug naar het strand van Seminyak en dinsdag vliegen we weer naar Lombok. Toch wel weer heel veel zin in, temeer omdat in Kuta Lombok ook een festival op komst is wat we mogen meemaken, Nyale. Wat dit betekent leg ik in een volgend verhaal wel uit, anders lijken we net de gebroeders Grimm. Hebben al een hoop verhalen gehoord en gelezen over de vrieskou in NL. Ook wij hebben het koud in de airco die we na 2 maanden op 25 graden hebben gezet omdat we anders onderkoeld raken. Missen NL wel hoor met die mooie plaatjes van het landschap in de sneeuw, maar zijn hier in Indonesië nog lang niet klaar.